Rejimin Yeniden Yapılanması Karşısında Devrimci Alternatif

Siyasal Alanın Tasfiyesi

Türkiye’de güncel siyasal süreç, tek tek krizlerin toplamı olarak değil, devlet aygıtının yeniden kurulduğu bütünlüklü bir rejim olarak ele alınmalıdır. Siyasal alanın sınırları yeniden çizilmekte, temsil mekanizmaları kontrollü biçimde yeniden şekillendirilmektedir. Bu süreç yalnızca iktidarın devamını sağlamaya dönük bir yönetim biçimi değil, aynı zamanda siyasal alanın tüm bileşenlerini yeniden kuran uzun vadeli bir devlet stratejisidir.

Bu yeniden yapılanma sürecinde yargı, bürokrasi ve idari aygıt birlikte hareket ederek siyasal alana müdahale etmektedir. Seçim takviminin esnetilmesi, belirsizliğin bir yönetim aracına dönüşmesi ve hukuki mekanizmaların siyasal müdahale aracı haline gelmesi bu yapının temel unsurlarıdır. “Mutlak butlan” tartışması da bu çerçevede yalnızca teknik bir hukuk meselesi değil, doğrudan muhalefetin örgütsel yapısını hedef alan bir siyasal müdahaledir.

Bu müdahalenin somut örneklerinden biri CHP kurultayı etrafında ortaya çıkan yargı sürecidir. Seçim kurullarının denetiminde yürüyen bir örgütsel sürecin adli yargıya taşınması, sadece hukuk yorumu farkı yaratmamış; aynı zamanda seçim hukukunun sınırları ile yargı yetkisi arasında yeni bir gerilim alanı açmıştır. Bu durum, bir parti içi tartışmanın ötesine geçerek siyasal temsilin hangi mekanizmalar üzerinden belirleneceği sorusuna uzanan daha geniş bir rejim tartışmasına dönüşmüştür.

Saray merkezli iktidar bloğunun yönelimi, muhalefeti tamamen ortadan kaldırmak değil; onu sürekli parçalı, kendi içinde gerilim yaşayan ve birlikte hareket etme kapasitesi zayıflatılmış bir yapıya sabitlemektir. Bu model, klasik tek parti rejimlerinden farklı olarak görünürde çoğulculuğun sürdüğü ama siyasal gücün giderek merkezde toplandığı bir sistem üretmektedir. Muhalefet varlığını sürdürürken, etkisi sistemli biçimde daraltılmaktadır.

Seçimler bu rejimin en önemli araçlarından biridir. Seçimler artık yalnızca temsil üretme alanı değil, siyasal alanı yeniden kurma aracına dönüşmüştür. Erken seçim ya da ertelenmiş seçim senaryoları, iktidarın krizleri yönetme kapasitesine göre devreye giren bir zamanlama mühendisliğinin parçasıdır. Zaman böylece nötr bir akış olmaktan çıkar; muhalefetin örgütsel ritmini bozan bir araca dönüşür.

Bu noktada seçimler, rekabetten çok güç ilişkilerinin yeniden üretildiği bir mekanizma olarak işler. İktidar seçimleri sadece kazanmak için değil, aynı zamanda muhalefeti sürekli yeniden şekillendirmek ve kendi iç krizlerini kalıcı hale getirmek için kullanır. Bu da siyasal alanın normal işleyişini ortadan kaldırarak kalıcı bir olağanüstü yönetim hali yaratır.Bugünkü rejim, açık baskı araçları ile kurumsal yeniden yapılanmanın iç içe geçtiği bir yapıya sahiptir. Yargı doğrudan siyasal bir aktör haline gelirken, bürokrasi karar süreçlerinde yarı bağımsız bir güç odağı gibi çalışmaktadır. Böylece devlet aygıtı sadece iktidarın aracı değil, aynı zamanda siyasal alanın yeniden kurulmasının temel aracı haline gelmektedir.,

Muhalefetin Kuşatılması

Bu rejimin temel özelliği muhalefeti tamamen ortadan kaldırmak değil, sürekli kriz üreterek işlevsiz hale getirmektir. Kriz artık istisnai bir durum değil, yönetimin temel parçasıdır. Belirsizlik, müdahale ve yeniden düzenleme aynı anda işletilmekte; siyasal aktörler sürekli yer değiştiren bir zemine zorlanmaktadır.

Bu durum muhalefet içinde ciddi bir koordinasyon krizine yol açmaktadır. Parçalı yapılar birleşik bir hatta dönüşememekte, toplumsal ve sınıfsal tepkiler örgütlü bir siyasal güce dönüşememektedir. Ekonomik kriz derinleşmesine rağmen, bu kriz siyasal olarak güçlü bir karşı hatta çevrilememektedir.

CHP etrafında yoğunlaşan yargısal ve idari müdahaleler bu stratejinin merkezinde yer almaktadır. Parti içi gerilimlerin dış müdahalelerle birleşmesi yalnızca örgütsel bir zayıflama yaratmamakta, aynı zamanda muhalefetin temsil kapasitesini doğrudan hedef almaktadır. Bu nedenle CHP krizi yalnızca iç bir sorun değildir; mesele, CHP’nin iç yönetim tartışmalarının ötesinde siyasal alanın hangi eksende yeniden kurulduğu sorusuna denk düşmektedir. 19 Mart sonrası süreçle birlikte CHP’ye yönelik müdahaleler, Kürt siyasal alanı ile ana muhalefetin birlikte yeniden şekillendirildiği daha geniş bir rejim dönüşümünün parçası haline gelmiştir.

CHP etrafında belirsizliğin kalıcı hale gelmesi, bürokratik uzlaşı, partinin bölünmesi ya da yeni bir demokrasi merkezinin ortaya çıkması gibi seçenekler aslında aynı stratejinin farklı biçimleridir. Ortak nokta, muhalefetin güçlü ve birleşik bir siyasal blok haline gelmesinin engellenmesidir.

Bu süreç sadece CHP ile sınırlı değildir. Kürt siyasi hareketi, sosyalist yapılar, emek örgütleri ve yerel muhalefet ağları da bu yeniden yapılanmanın etkisi altındadır. Ana muhalefetin zayıflaması, tüm muhalif alanın birlikte hareket etme kapasitesini düşürmekte ve parçalanmayı kalıcı hale getirmektedir.

Egemen blok, dağınık toplumsal talepler karşısında güçlü bir devlet kapasitesiyle siyasal alanı yeniden kurmaktadır. Bu dengesizlik sadece seçim sonuçlarını değil, siyasal alanın düşünsel ve kurumsal yapısını da belirlemektedir.

Sonuç olarak bugün yaşanan durum sadece bir muhalefet krizi değil, aynı zamanda bir temsil krizidir. Rejim rakiplerini tamamen ortadan kaldırmadan etkisiz hale getirmekte, siyasal alanı kapatmadan kontrol altında tutmaktadır. Muhalefetin temel sorunu da burada ortaya çıkmaktadır: toplumsal itirazlar birleşik bir siyasal güce dönüşememektedir.
 

Devrimci Alternatifin İnşası

Buna rağmen mevcut durum sabit değildir. Rejimin baskıyı artırması sadece muhalefeti zayıflatmamakta, aynı zamanda sistemin kendi iç gerilimlerini de büyütmektedir. Siyasal alanın sürekli baskı altında tutulması, kısa vadede kontrol sağlasa da orta vadede daha sert çatışma ve kopuşları biriktirmektedir.

Bugün temel sorun, iktidarın nasıl işlediğinden çok, buna karşı kalıcı ve tarihsel bir siyasal karşılığın üretilip üretilemeyeceğidir. Mevcut muhalefet yapısı seçim dönemlerine sıkışmış, parçalı ve süreklilikten yoksundur. Bu durum rejim karşısında ciddi bir dengesizlik yaratmaktadır.

Devrimci hattın temel sorusu artık yalnızca temsil krizini yönetmek değildir. Asıl mesele, dağınık toplumsal tepkileri birleşik bir siyasal özneye dönüştürmektir. Bu özne mevcut siyasal yapıların içinde değil, onların ötesinde kurulmak zorundadır.

CHP etrafındaki kriz, mutlak butlan tartışmaları ve genel parçalanma eğilimi, bu ihtiyacın ertelenemez olduğunu göstermektedir. Bugün mesele mevcut muhalefeti yeniden düzenlemek değil, onun ötesinde yeni bir siyasal merkez oluşturup oluşturamayacağımızdır.

Bu nedenle devrimci alternatif, yalnızca seçim ittifakları veya parlamenter denge arayışlarıyla sınırlı değildir. Toplumun farklı alanlarında kalıcı örgütlenmeler yaratmak zorundadır. Emek eksenli bir hat, demokratik talepleri sınıfsal içerikle birleştiren bir zemin ve kimlik ayrımlarını aşan ortak bir toplumsal çıkar hattı bu yapının temelidir.

Bugünün görevi yalnızca rejimi eleştirmek değil, bu krizlerin yarattığı toplumsal enerjiyi kalıcı bir siyasal örgütlenmeye dönüştürmektir. Egemen blok siyasal alanı yeniden kurarken, devrimci hattın görevi bu alanın içinde değil, ona karşı güçlü ve bağımsız bir siyasal merkez inşa etmektir.

Bu merkez, dağınık tepkilerin toplamı değil; bilinçli, sürekliliği olan ve örgütlü bir karşı-siyasal hattır. Devrimci alternatifin anlamı tam olarak burada ortaya çıkar: mevcut düzeni yönetmek değil, onu aşan yeni bir kurucu siyasal moment yaratmak.